منوی کاربری

ايميل
ايميل
p.sazgar98@gmail.com
دفتر
دفتر
061-35519175
موبایل
موبایل
09165152502
جکوی توکای

جکوی توکای

پراکندگی جکوی توکای از هند تا گینه نو امتداد دارد که بخش زیادی از جنوب شرق آسیا را شامل می‌شود.

«جکوی توکای» یا «گکوی توکای» با نام علمی‌Gekko gecko، جانوری خارق العاده و یکی از بزرگ جثه ترین گونه‌های جکو در میان خانواده جکوها است که در حال حاضر بقای خود را حفظ کرده اند.
جنس نر از جنس ماده بزرگ تر است؛ طول بدنش به ۴۰ سانتی متر می‌رسد و وزن آن حدود ۳۰۰ گرم است. بدن این جکو مسطح است و سری نسبتاً بزرگ و چشم‌هایی برجسته دارد. دهان بزرگش به گونه ای است که انگار لبخند می‌زند. این گونه جکو علاوه بر این که جثه بزرگی دارد، نقوش روی بدنش نیز برجسته است که بر زیبایی آن می‌افزاید. روی تمامی‌سطح بدنش را لکه‌های قرمز ـ نارنجی کوچک پوشانده و پیش زمینه این لکه‌ها سبز ـ آبی است.
نام توکای که روی این جکو گذاشته شده برگرفته از صدایی است که این جکو از خود در می‌آورد۱٫ این جکو علی رغم این که جانور تحسین برانگیزی است، نمی‌تواند حیوان خانگی خوبی برای ما باشد، چون مهاجم ترین جکو است و کوچک ترین تلاشی برای با دست گرفتنش فقط سبب تحریک آن برای به کارگیری آرواره‌هایش و گاز گرفتن می‌شود.
گاز گرفته شدن توسط آن دردناک است و زمانی که گاز می‌گیرد، تمایلی برای رها کردن انگشت‌ها و آزاد کردن آرواره‌هایش ندارد.
پراکندگی جکوی توکای از هند تا گینه نو امتداد دارد که بخش زیادی از جنوب شرق آسیا را شامل می‌شود.
این خزنده ساکن جنگل‌ها است و از تنه درختان در جنگل‌های بارانی چهار دست و پا بالا می‌رود یا گاهی هم روی سطح سنگ‌ها در حرکت است.
جکوی توکای با ویژگی‌های بارز مانند جثه درشت، طبیعت خشن و صدای متمایزی که از خود خارج می‌کند یکی از شناخته شده ترین گونه‌ها در میان تمامی‌گونه‌های جکو است. این مارمولک توانایی حیرت انگیزی در بالا رفتن از سطوح عمودی یا حتی سطوح وارونه دارد. سال‌های سال این حرکت متحورانه که سایر جانوران را به مبارزه می‌طلبید همچنان معمایی بی چون و چرا مانده بود.
راز این مارمولک در زیر انگشت‌های دست و پایشان نهفته است. عده ای تصور می‌کردند که انگشت‌های این جانور مجهز به بادکش‌های مکنده ای است که آن را قادر می‌سازد حتی به لغزنده ترین سطوح بچسبند و روی آن‌ها راه برود. این نظریه رد شد؛ چرا که جانورشناس‌ها مشاهده کردند که این جانور حتی در فضای خلأ نیز همچنان محکم به سطح می‌چسبد.
اگر نقش و قالب زیر دست‌ها و پاهای جکو عاملی می‌بود که جانور را روی یک ورقه شیشه عمودی نگه می‌داشت، در این صورت در خلأ کاملاً بلا استفاده می‌شد.
برخی دیگر معتقد بودند که کف پاهای جکو دارای غده‌هایی است که ماده ای چسبنده ترشح می‌کنند، همان طور که انگار مگس‌هاقوانین فیزیک را به مسخره می‌گیرند و با سرعت روی سقف می‌دوند! ولی این نظریه نیز مورد تأیید قرار نگرفت، چرا که این نتیجه گیری به دست آمد که ماده چسبنده در میان ساختارهای کف پاهای جکو پخش می‌شود و سطح تماس چسبنده وسیعی را در جایی که جکو قدم می‌گذارد ایجاد می‌کند. پاهای جکوها هیچ غده‌ای برای ترشح ماده چسبنده ندارند.
سرانجام در سال ۲۰۰۰، عده ای از دانشمندان پرده از راز جکوی توکای برداشتند. آن ها با کمک میکروسکوپ های بسیار قوی موفق شدند جزئی ترین ساختارهای بخش زیرین پاهای این جکو را مشاهده کنند.
آن چه دیدند ردیف هایی پی در پی از موهای بسیار ریز و مسطح بود، به طوری که تعداد دو میلیون موی ریز و ظریف سطح زیرین هر کدام از انگشت ها را پوشانده بود! با تنظیم کردن میکروسکوپ الکترونی تا دقیق ترین درجه ممکن، این دانشمندان توانستند رأس این موهای ریز را مشاهده کنند. انتهای هر مو به صدها هزار ساختار میکروسکوپی قاشق مانند منشعب می شد که دانشمندان آن ها را به گُلچه های کلم بروکلی تشبیه کردند.
این اجزای ریز در تماس با سطحی که جکو روی آن راه می رود قرار می گیرد و به دلیل بسیار کوچک بودنشان قابلیت این را دارند که روی درزها، توده های برآمده و حفره های موجود در سطح شیشه که بدون میکروسکوپ دیده نمی شوند با فشار جا بگیرند.
تماس آن ها با سطح آن قدر تنگاتنگ است که می توانند با نیروهای حاصل از پیوندهای مولکولی که روی همه سطوح وجود دارند چفت شوند. نیرویی که آن ها به کار می گیرند «نیروی واندروالس» (Van der Waals force) نام دارد و اگر چه این نیرو بسیار ضعیف و برای ما نامرئی است، به قدر کافی اجزای قاشق مانند در کف پاهای این جکو وجود دارد که بتواند به خوبی آن ها را محکم روی سطح عمودی نگه دارد. این نیروی نگه دارنده به قدری زیاد است که جکو می تواند تمامی وزن خود را با یک پا روی سطح نگه دارد.
زمانی هم که جکو قصد بلند کردن پایش از سطح را دارد تنها کاری که باید انجام دهد این است که انگشت هایش را رو به بالا بچرخاند تا هر کدام از نیروهای اتصالی میکروسکوپی از هم گسیخته شوند.
آن چه شگفتی ما را دو چندان می کند این است که خاصیت چسبندگی به سطح هرگز ضعیف نمی شود. موهای ریز روی کف پاهای جکو به خودی خود تمیز می شوند.
به عبارتی دیگر، گرد و خاک روی این موها با شدت بیشتری به سطحی که جکو روی آن راه می رود می چسبد تا این که به پاهای آن بچسبد. این قابلیت شگفت آور الهام بخش تولید نسل کاملاً جدیدی از چسب ها شده است که بسیار قوی هستند و قابلیت استفاده مکرر را دارند.
بیش از ۸۰۰ گونه جکو وجود دارد. بزرگ ترین گونه، یک نمونه تاکسیدرمی شده است که در زیرزمین موزه ای در شهر مارسی فرانسه وجود دارد.
این جکو با نام «جکوی دلکور» شناخته می شود که نمونه بالغ آن دست کم به طول ۶۰ سانتی متر بود. این جکو بومی نیوزیلند بود، ولی مانند بیشتر جانوران بومی این جزیره در اواخر قرن نوزدهم میلادی منقرض شد.
کوچک ترین جکو فقط به طول ۱۶ میلی متر است و به قدری کوچک است که روی یک تاس جا می گیرد. این گونه به نام «جکوی کوتوله جاراگوآ»، در سال ۲۰۰۱ در یک جزیره کوچک در فاصله ای از سواحل جمهوری دومینیکن کشف شد.
تمامی جکوها گوشت خوار هستند، اگر چه بعضی از گونه ها برای تکمیل رژیم غذایی خود از میوه ها، شهد گل ها و شیره گیاهان نیز تغذیه می کنند.
دست کم ۱۲ گونه جکو وجود دارد که بدون نیاز به جنس نر تولید مثل می کنند و فقط جانور ماده وظیفه باروری و زایش را بر عهده دارد؛ زیرا برای بارور شدن تخم های آن ها نیازی به اسپرم نیست.
جکوها به طور معمول دو تخم می گذارند. در مورد گونه های کوچک جثه این تعداد محدود به یک تخم می شود.



با ما در اینستاگرام همراه باشید : https://www.instagram.com/parto.sazgar/

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر