منوی کاربری

ايميل
ايميل
p.sazgar98@gmail.com
دفتر
دفتر
061-35519175
موبایل
موبایل
09165152502
غار ماموت، طولانی ترین غار جهان

غار ماموت، طولانی ترین غار جهان

غار زیرزمینی ماموت که طول آن ۶۳۰ کیلومتر است و در پارک ملی غار ماموت، در ایالت کنتاکی قرار دارد

غار زیرزمینی ماموت که طول آن ۶۳۰ کیلومتر است و در پارک ملی غار ماموت، در ایالت کنتاکی قرار دارد طولانی ترین غار شناخته شده دنیا به شمار می‌رود. این پارک ملی که غار درون آن شکل گرفته است در یکم جولای ۱۹۴۱ بازگشایی شد، در ۲۷ اکتبر ۱۹۸۱ به عنوان میراث جهانی یونسکو در ایالات متحده آمریکا به ثبت رسید و به عنوان یک ذخیره گاه زیست کره بین‌المللی در ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۰ به رسمیت شناخته شد. این پارک ملی به منظور حفاظت از این سیستم غاری بی‌نظیر بنیان‌گذاری شده است.غار ماموت دو برابر طول دومین سیستم غاری طولانی جهان، یعنی غار زیرزمینی Sac Actun در مکزیک را دارد. این غار از لایه های آهکی تشکیل شده که لایه‌ای از ماسه سنگ روی آن را پوشانده که این باعث استحکام زیاد غار شده است.
هر ساله با کشف گذرگاه ها و راه های ارتباطی جدید به مسیر ۶۳۰ کیلومتری این غار افزوده می شود. درون غار ستون های غول پیکر عمودی به ارتفاع ۵۸ متر یا حفره هایی به عمق ۳۲ متر وجود دارند. کریستال های سفید گچی راهروها و اتاق های غار را تزئین کرده اند و مجسمه های رنگی استالاکتیت ها و استالاگمیت ها را می توان در مسیرهای مختلف مشاهده کرد.
لایه های نازک و کم تراکم سنگ آهک که به صورت تار و پودی با لایه ماسه سنگ بالایی ادغام شده اند ناحیه «اِپی کارستیک» را تشکیل داده اند که در آن به دلیل اسیدی بودن طبیعی آب زیرزمینی، مسیرهای بسیار تنگی به دنبال حل شدن ترکیبات آهکی به وجود آمده اند. ناحیه اپی کارستیک جریان های آبی که وارد آن جا می شوند را به شکل چشمه هایی در ارتفاع بالا متمرکز می‌کند که این چشمه ها از کناره برآمدگی‌های ایجاد شده بیرون می زنند. آبی که از این چشمه ها دوباره حیات گرفته است به طور معمول پیش از این که دوباره به زیر زمین فرو برود روی سطح جاری می شود.
لایه های آهکی ستون چینه دار شده در زیر لایه ماسه سنگی بالایی که نام Big Cliftyرا برایش انتخاب کرده اند از بیشترین عمق به کم ترین عمق در زیر رأس برآمدگی ها شامل تشکیلات «گیرکین»، رسوبات آهکی «سَنت ژانویِو» و رسوبات آهکی «سَنت لوییس» است. برای مثال گذرگاه های بزرگ اصلی غار که در مسیر تور تاریخی دیده می شوند در زیر تشکیلات گیرکین، در بالای تشکیلات آهکی سَنت ژانویِو دیده می شوند.
یکی از مناطق مورد پژوهش غار شامل چینه شناسی به همراه نقشه برداری های انجام شده از غار است که توسط جستجوگران به دست آمده است. این مدارک کمک می کنند تا نقشه های سه بعدی از حد فاصل مرزهای لایه های مختلف تشکیل دهنده غار تهیه شوند، بدون این که نیاز باشد چاه ها و نمونه های خارج شده از هسته آن مورد آزمایش قرار گیرند.
آب به سختی می تواند به لایه ماسه سنگی که مانند درپوشی سطح بالایی غار را تشکیل داده است نفوذ کند، به استثنای نقاطی که در آن ها شکاف های عمودی ایجاد شده است. این بدان معنی است که بسیاری از گذرگاه های قدیمی تر و بالایی سیستم غاری بسیار خشک و بدون استالاکتیت ها، استالاگمیت ها یا هر گونه تشکیلات غاری هستند که برای ساخته شدن نیاز به جاری شدن یا چکه کردن آب دارند. با این حال، این لایه محافظ بالایی ماسه سنگی در نقاط زیادی از این ساختار غاری، از جمله اتاق «نیاگارای یخ زده» تحلیل رفته یا خورده شده است. با پیاده روی از دره های پایینی به سمت رأس برآمدگی ها می‌توان نقطه تماس بین لایه سنگ آهکی و لایه ماسه سنگی را مشاهده کرد؛ به طور معمول، به تدریج با نزدیک شدن به مناطق قله ای می توان تغییرات سنگی که از جنس آهکی در قسمت های پایین تر به جنس ماسه سنگی در ارتفاعات تبدیل شده اند و به خوبی نمایان هستند را از نظر گذراند. در میان عمیق ترین حفره های این غار دو رودخانه به نام های« اکو» و «استیکس» جریان دارند.
در مورد بیولوژی و اکوسیستم غار ماموت آن چه حائز اهمیت است وجود گونه های خفاش زیر است:
خفاش ایندیانا، خفاش خاکستری
( Myotis grisescens)، خفاش قهوه ای کوچک(Myotis lucifugus)، خفاش قهوه ای بزرگ(Eptesicus fuscus)و «خفاش پیپیسترل شرقی» است. در مجموع، این گونه ها و گونه های نادرتر خفاش مانند «خفاش پاکوتاه شرقی»جمعیت هایی بین ۹ تا ۱۲ میلیون فقط در بخش تاریخی غار دارند. تلاش بی وقفه برای احیای اکولوژیکی این بخش غار و ایجاد شرایطی مناسب برای بازگشت خفاش های در معرض تهدید ادامه دارد. همه گونه های خفاش ها در این پارک ملی ساکن خود غار نیستند؛ خفاش قرمز(Lasiurus borealis)در قسمت های جنگلی زندگی می کند و به ندرت در منطقه زیرزمینی که درون غار است دیده می شود. جانوران دیگری که در غار ماموت زندگی می کنند دو جنس جیرجیرک، یک گونه سمندر غارزی (Eurycea lucifuga )، دو جنس ماهی کور غارزی، یک گونه خرچنگ آب شیرین (Orconectes pellucidus)و یک گونه میگو(Palaemonias ganteri) هستند. این غار زیستگاه میگوی غارزی کنتاکی است که یک میگوی آلبینوی کور است و از لحاظ وضعیت زیستی در خطر انقراض قرار دارد. علاوه بر این ها تعدادی جانور ساکن سطح زمین در دهانه های غار پناه می گیرند، ولی به طور کلی وارد بخش های عمیق و تاریک غار نمی شوند.
به تازگی زیست شناسان موفق شده اند گونه جدیدی از کورماهیان که جزو گونه های در معرض خطر هستند را کشف کنند. این گونه جدید، «کورماهی ایندیانایی» با نام علمی
Amblyopsis hoosieriو نزدیک ترین خانواده به گونه A. Spelaeaاست. رودخانه «اوهایو» که ایالت های ایندیانا و کنتاکی را از هم جدا کرده است باعث جدایی این دو گونه کورماهی شده است. این دو گونه تفاوت هایی جزئی با هم دارند. یکی از آن ها، یعنی A. Spelaeaدر ژن بینایی خود جهش پیدا کرده است، در حالی که گونه جدید، یعنی کورماهی ایندیانایی، با وجود نداشتن چشم و قدرت بینایی دچار جهش نشده است. گونه جدید از لحاظ ظاهری نیز تفاوت هایی با کورماهی A. Spelaea دارد. بدن گونه جدید دارای برجستگی های کنگره ای است و باله های کوتاه تری دارد. به علاوه، اندام های حسی پوستی جانور که به آن کمک می کنند تا بتواند در آب های تاریک غار شنا کند، کوچک تر هستند. این نخستین گونه جدید کورماهی است که پس از گذشت ۴۰ سال در ایالات متحده کشف شده است. علاوه بر این ها، عنکبوت های شبح وار سفید و سوسک های کور هم در این غار زندگی می کنند.
تاریخچه ارتباط بشر با غار ماموت مربوط به شش هزار سال پیش است. در قرن های نوزدهم و بیستم، بقایای انسان های بومی قاره آمریکا در این غار یا غارهای نزدیک به آن در همین ناحیه کشف شده اند. بیشتر اجساد مومیایی کشف شده حاکی از تدفین عمدی مردگان هستند و شواهد و مدارک زیادی وجود دارند که نشان می دهند بومی ها پیش از اشغال این قاره توسط اروپایی ها، مراسم خاکسپاری مخصوص خود را انجام می داده اند. یک نمونه مستثنی از تدفین عمدی متعلق به یک مرد بود که در سال ۱۹۳۵ بقایای او زیر یک تخته سنگ کشف شد. این مرد که یک معدنچی بومی بود در اثر جا به جا شدن تخته سنگی که روی بدنش افتاده بود جانش را از دست داد. نام بقایای او را «جان گمشده» گذاشته اند که در دهه ۱۹۷۰ برای بازدیدکنندگان به نمایش گذاشته شد. پس از آن جان گمشده را به محلی مخفی در غار منتقل کردند. این تصمیم هم به منظور حفظ و نگهداری از این بقایا و هم به دلیل حساسیت های سیاسی در رابطه با نمایش جسد باقی مانده از یک بومی آمریکایی اتخاذ شد.
تحقیقاتی که در اواخر دهه ۱۹۵۰ به سرپرستی «پَتی جو واتسون» از دانشگاه واشینگتن انجام
شده اند اطلاعات زیادی درباره انسان های قدیمی و مردمان دوره تاریخی Woodlandکه در این غارها رفت و آمد می کردند و در آن به جست و جوی سرپناه و غذا می پرداختند به دست داده اند. طبق مطالعات انجام شده، رژیم غذایی این مردمان شامل گیاهان و گوشت جانوران بوده است. همچنین بررسی ها نشان می دهند که آنها از «فرهنگ شکارگری- جمع آوری» به کشاورزی و پرورش گیاهان روی آورده اند.
علاوه بر بقایای انسانی، بقایایی از اشیاء و ظروف نیز به دست آمده اند. حتی کوچک ترین جا به جایی یک شیء باستانی از لحاظ پژوهشی اصطلاحاً باعث آلوده شدن آن می شود. کاوشگران به خوبی آموزش دیده اند تا این مدارک باستانی را بر هم نزنند. علاوه بر بقایایی که در قسمت تاریخی قابل بازدید غار کشف شده اند، آثاری از مشعل های ساخته شده از نیشکر توسط بومی های آمریکایی، به علاوه آثار هنری از قبیل نقاشی و کفش های راحتی بافته شده از الیاف و پوست حیوانات نیز کشف شده اند.
طبق داستان ها، نخستین اروپایی که غار ماموت را کشف کرد «جان هوشین» یا برادرش «فرانسیس هوشین» بود که در سال ۱۷۹۷ به وجود آن پی برد. هوشین در تعقیب یک خرس زخمی بوده است تا آن را شکار کند، ولی خرس بر می گردد و او را دنبال می کند. هوشین نیز برای نجات جان خود دهانه بزرگ غار را که در نزدیکی رودخانه گرین قرار داشت بر حسب اتفاق پیدا می کند و به آن پناه می برد. منطقه ای که دهانه این غار باستانی در آن قرار دارد را نخستین بار شخصی به نام «ولنتین سیمونز» در سال ۱۷۹۸ نقشه برداری و ثبت کرد. او کاوش در این غار را به منظور دست یافتن به ذخایر «نیترات پتاسیم» آغاز کرد.هنگامی که ذخایر نیترات پتاسیم (شوره برگ تنباکو) به دلیل محاصره بنادر ایالات متحده توسط نیروهای انگلیسی طی نبرد ۱۸۱۲ از اهمیت برخوردار شدند، افراد دیگری نیز خود را در مالکیت منطقه غاری با سیمونز شریک دانستند. محاصره بنادر، نیروهای نظامی ایالات متحده را از دست یابی به ذخیره نیترات پتاسیم و در نتیجه باروت محروم کرد. بنابراین قیمت داخلی نیترات پتاسیم افزایش یافت و تولیداتی که بر پایه استخراج نیترات ها از غارها از جمله غار ماموت بودند پرمنفعت شدند.


اینستاگرام پرتوسازگار

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر