منوی کاربری

ايميل
ايميل
p.sazgar98@gmail.com
دفتر
دفتر
061-35519175
موبایل
موبایل
09165152502
گورکن عسل خوار

گورکن عسل خوار

گورکن عسل خوار جانوری قوی جثه است که دست و پایی نیرومند با پنجه هایی کشیده دارد

گورکن عسل خوار جانوری قوی جثه است که دست و پایی نیرومند با پنجه هایی کشیده دارد. طول پنجه های پاهای جلویی به ۴۰ میلی متر می رسند. در طول بدن خطی سفید کشیده شده است که خز نقره ای رنگ پشت آن را از موهای سیاه بقیه بدن جدا می کند. خزهای دم و پاهای عقبی از بقیه قسمت های بدن بلندتر هستند. گورکن عسل خوار چشم های کوچکی دارد و بدون گوش خارجی است. وقتی به رشد کامل می رسد، طول بدنش به بیش از یک متر می رسد. گورکن های نر بالغ ۱۴ کیلوگرم وزن دارند و ماده ها بسیار کوچک تر از نرها هستند. گورکن عسل خوار جانوری متعلق به بخش نیمه صحرایی آفریقا است، ولی در سراسر خاورمیانه تا جنوب روسیه و حتی تا شرق آسیا، یعنی هند و نپال هم پراکندگی دارد. گورکن های عسل خوار در زیستگاه های متنوعی زندگی می کنند، از نواحی نیمه بیابانی تا جنگل های بارانی.
از میان تنوع وسیع پستانداران قاره آفریقا، گورکن عسل خوار که به آن سمور نیز می گویند از بدنام ترین آنها است. گاهی آنها را بدجنس ترین جانور دنیا به شمار می آورند. شهرت این جانور به آب زیر کاه بودن، از طبیعت سرسخت و سرکشش نشأت می گیرد. نخستین ویژگی که نشان دهنده سرسختی گورکن عسل خوار است توانایی مسلم آن در تحمل سم گونه های مختلفی از مارهای سمی در آفریقای جنوبی است که این جانور از آن ها تغذیه می کند. گزارش های معتبری وجود دارند که ثابت می کنند چگونه این پستاندار خود را از آسیب زهری که مارهای سمی به بدنش وارد می کنند خلاص می کند، به طوری که انگار فقط دسته ای مورچه آن را گاز گرفته اند و خاطرش را مشوش کرده اند! توانایی آن در نجات یافتن از دوز سمی که مارها به بدنش وارد می کنند یا قصد انجام آن را دارند ناشی از این است که مارها در سوراخ کردن پوست بسیار ضخیم، لاستیکی و شُل آن با مشکل مواجه
می شوند. علت دیگر هم مرتبط با نوعی سازگاری ناشناخته است که گورکن را قادر می سازد سم مار را به ماده ای بی ضرر تبدیل کند.
گورکن عسل خوار اشتیاق بی حد و حصری در خوردن عسل دارد و ایمنی نسبی بدنش نسبت به گزش زنبورها، علاوه بر مارها، کار را برایش آسان می کند، چرا که به راحتی به لانه های زنبورهای عسل حمله می کند و تعجبی هم ندارد که زنبورها با خشونت مخصوص به خودشان نسبت به دست درازی گورکن واکنش نشان می دهند! در نتیجه گورکن پیش از عقب نشینی به دفعات بی شماری گزیده می شود. این جانور نه فقط علاقه زائد الوصفی به شکار کردن و خوردن مارهای سمی و دزدیدن عسل از لانه زنبورها دارد، بلکه به جانورانی که چندین برابر جثه آن را دارند هم بی اعتنایی می کند. طبق گزارش ها، شیرها و پلنگ ها، گورکن های عسل خوار را کشته و از گوشت آن‌ها تغذیه کرده اند. مشاهده یک گورکن عسل خوار خشمگین اصلاً صحنه خوشایندی نیست، چون با دیدن جانوری که برایش تهدیدکننده است از سلاح شیمیایی مخصوص به خود استفاده و از غده های مقعدی خود بوی مشمئزکننده ای خارج می کند. این بو برای بیشتر جانوران شکارگر بسیار زننده و غیر قابل تحمل است، بنابراین آن ها خود را از تیررس آرواره ها و پنجه‌های قدرتمند این گورکن دور نگه می دارند. اگر ناچار شود دندان هایش را در بدن جانور مهاجم فرو کند، اندام تولیدمثلی آن را نشانه می گیرد. گزارش شده که به قدری این بخش از بدن جانور مهاجم را سفت با
دندان‌هایش می فشارد که قربانیِ سردرگم سرانجام عقیم می شود. به هر حال گورکن عسل خوار جانوری نیست که با کسی شوخی داشته باشد!
گورکن عسل خوار نسبتی با گورکن‌های آمریکایی یا اروپایی ندارد. بسیار به آن ها شبیه است، ولی از خیلی جهات با آن‌ها تفاوت دارد. گورکن‌های عسل خوار و گورکن‌ها به طور کلی از خانواده Mustelidaeهستند؛ گروه بزرگی از پستانداران گوشت خوار که شامل گورکن‌ها، راسوها، سمورها، وُلوِرین یا راسوی بزرگ (wolverine) و جانورانی از این دست هستند.
گورکن عسل خوار اگر چه شکارگری نترس و قدرتمندی به شمار می رود اما همه چیز خوار است. غذاهایی که این جانور از آن ها تغذیه می کند بسیار متنوع هستند، از جمله می توان به خزندگان، جوندگان، پرندگان، حشرات و لاشه جانوران اشاره کرد. علاوه بر این ها میوه ها، انواع توت ها، ریشه های گیاهی، گیاهان و تخم پرندگان را نیز برای خوردن انتخاب می کند. در مورد آخر، از درخت ها بالا می رود و تخم های پرندگان را از لانه هایشان بر می دارد.
اگر چه این جانور به بی باکی و سرسختی شهرت دارد اما بعضی از داستان هایی که راجع به آن شنیده می شوند فقط برای برانگیختن هیجان شنونده و جذاب تر کردن توصیفات هستند؛ چون واقعیت این است که به سختی می توان در طبیعت به یک گورکن عسل خوار برخورد، چه رسد به این که بتوان آن را زیر نظر گرفت و مورد مطالعه قرار داد. در نتیجه بسیاری از مواردی که راجع به آن گفته می شود صرفاً داستان هستند.
گورکن عسل خوار در اصل جانوری منزوی است، اگر چه گروه های خانوادگی متشکل از سه گورکن نیز گهگاهی دیده شده اند. گورکن های عسل خوار در مناطق وسیعی پراکنده می شوند که در مورد نرهای بالغ باید گفت که مساحتی به بزرگی ۶۰۰ کیلومتر مربع را اشغال می کنند.
زاد و ولد در میان گورکن های عسل خوار مرحله ای طول و دراز و پیچیده است، یعنی هر ۱۸ ماه یک یا دو توله به دنیا می آورند. وظیفه نگهداری از توله ها فقط بر عهده گورکن ماده است و حدود ۱۴ ماه در کنار آنها می ماند.
یکی از جالب ترین نکته هایی که در مورد زندگی گورکن عسل خوار وجود دارد و هنوز اطلاعات بسیار اندکی درباره اش به دست آمده است رابطه آن با پرنده ای از راسته دارکوب ساناناست که به آن «عسل یاب» (honeyguide)می گویند. گفته می شود که این دو جانور، یعنی گورکن و پرنده در پیدا کردن لانه های زنبور با هم همکاری می کنند. عملکرد آنها بدین گونه است که پرنده در بوته ای مخفی می شود و دیده بانی می کند تا لانه زنبوری را شناسایی کند؛ سپس گورکن عسل خوار را صدا می زند تا به محل بیاید. پرنده با نوک و پنجه های باریک و ضعیف خود شانسی در دست یابی به عسل درون لانه نخواهد داشت، ولی شریک او یعنی گورکن عسل خوار که به پنجه هایی قدرتمند مجهز است و در مقابل نیش زنبورها تا حد زیادی مصونیت دارد می تواند به لانه زنبورها حمله کند و شانه های پر از عسل را بیرون بکشد. البته پرندگان دیگری مانند «باز آوازخوان زرد» آفریقای جنوبی هم در نزدیکی گورکن های عسل خوار دیده شده اند و واضح است که به دنبال آن ها می روند.


اینستاگرام پرتوسازگار

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر