منوی کاربری

ايميل
ايميل
p.sazgar98@gmail.com
دفتر
دفتر
061-35519175
موبایل
موبایل
09165152502
مورچه خوار

مورچه خوار

مورچه خوار بزرگ --- بخش نخست

چهار گونه مورچه خوار وجود دارد، «مورچه خوار بزرگ»، «مورچه خوار درختی شمالی» (مکزیکی)، «مورچه خوار درختی جنوبی» (یقه دار) و «مورچه خوار ابریشمی». همه این گونه ها در آمریکای مرکزی و جنوبی زندگی می کنند. مورچه خوارهای درختی شب فعال هستند و بخش زیادی از زمان خود را در میان درختان می گذرانند و مورچه خوارهای ابریشمی که جثه ای به اندازه موش صحرایی دارند جانوران درخت زی ماهری هستند که درباره آن ها اطلاعات بسیار کمی در دسترس است. غذای مورد علاقه مورچه خوارهای درختی موریانه ها هستند، در حالی که مورچه خوار ابریشمی از مورچه های درختی تغذیه می کند.
مورچه خوار بزرگ (Giant anteater) یا «خرس مورچه» (Ant Bear) یکی از چهار گونه زنده و امروزی مورچه خوارها است و گونه ای بارز و زمین زی به شمار می رود. سایر مورچه خوارها معمولاً درخت زی هستند و جثه ای کوچک تر دارند. این گونه پستانداری با نام علمی Myrmecophaga tridactyla است که در خانواده Myrmecophagidaeیا «مورچه‌ خواران» طبقه بندی می شود. جانوری کشیده است و موهایی به رنگ خاکستری، سفید و سیاه بدن آن را پوشانده اند. خطی از موی سیاه به طور مورب از شانه تا پشت بدن آن کشیده شده است. این جانور از دم بسیار بلند و پرپشت خود برای پوشاندن بدنش استفاده می کند. سر کوچک آن به پوزه ای باریک، کشیده و مخروطی منتهی می شود. پاهای جلویی این مورچه خوار بسیار قدرتمند هستند و پنجه هایی کشیده و خمیده دارند. برای بلند کردن آن ها از زمین مورچه خوار با کمک قوزک و کناره های دست هایش راه می رود که این طرز راه رفتن حالت گام‌های آن را لنگان و نامنظم می کند. مورچه خوار بزرگ ساکن آمریکای مرکزی و شرق نواحی آند در آمریکای جنوبی است. هم در
زیستگاه‌های جنگلی و هم در زیستگاه های مرتعی زندگی می کند.
همان طور که از نام آن مشخص است زندگی مورچه خوار بزرگ به مورچه ها وابسته است. لانه مورچه ها که پر از مورچه های کارگر، نوزادهای تازه به دنیا آمده و شفیره هستند منبع غذایی لذیذی برای بیشتر جانوران شکارگر به شمار می آیند. شاید بتوان مورچه خوار بزرگ را اختصاص یافته ترین شکارچی مورچه ها نامید. این جانور قادر است این حشرات کوچک را از لانه های زیرزمینی خود که مانند دژهایی مستحکم هستند بیرون بیاورد. برای دست یابی به حجره ها و دالان های لانه مورچه ها، مورچه خوار از پنجه های نیرومند خود استفاده می کند که مانند داس های کوچکی از دست هایش بیرون زده اند. با کمک ماهیچه های قدرتمند شانه ها، پشت و بازوهای خود به لانه مورچه ها حمله می کند، ولی مراقب است که صدمه زیادی به آن نزند. به محض این که در لانه شکاف ایجاد می‌شود جانور پوزه خود را وارد عمل می کند. با توجه به این که پوزه مورچه خوار بزرگ کشیده و باریک است می تواند به راحتی آن را وارد حفره ای کند که با
پنجه هایش در لانه مورچه ها ایجاد کرده است. با این عمل مورچه ها از از گوشه و کنار لانه به این سو و آن سو می روند تا در مقابل جانور مزاحم و گرسنه از لانه خود محافظت کنند که بدون شک مقاومت آن‌ها بی‌فایده است. بدین ترتیب آن ها روی یکی از بزرگ ترین و شگرف ترین زبان هایی که در سلسله جانوری وجود دارد گرفتار می شوند. مورچه خوار می تواند زبان خود را که ماهیچه ای شبیه به تسمه است تا ۶۰ سانتی متر بیرون بیاورد. طول بدن یک مورچه خوار بزرگ فقط ۱۲۰ سانتی متر است؛ بنابراین این زبان بلند، پوشش آن و ماهیچه هایی که آن را جمع می کنند همه در سینه جانور جای
می گیرند. در یک دقیقه ای که مورچه خوار در حال تغذیه از لانه مورچه ها است می تواند تمامی طول زبان خود را تا ۱۵۰ بار وارد لانه کند. همچنین غده های بزاقی آن مقادیر زیادی بزاق غلیظ و چسبنده تولید می کنند. در حین این که زبان به درون لانه می رود و از آن خارج می شود مورچه ها و خواهرها و برادرهای آن ها به زبان مورچه خوار می چسبند و به درون دهان آن می روند. سقف دهان دارای یک سری برآمدگی های سخت است که به طعمه فشار می آورند و آن را له می کنند. مورچه خوارها به دلیل این که بدون دندان هستند بقیه آسیاب شدن طعمه در معده ماهیچه ای جانور صورت می گیرد. سنگ ریزه ها و مواد ریز هنگامی که زبان جانور در حال جستجوی لانه است بلعیده می شوند، به معده راه پیدا کرده و به مخلوط شدن و هضم غذا کمک می کنند.
مورچه خوار بسیار مراقب است تا لانه مورچه ها را به طور کامل خراب نکند. در طول یک دقیقه یا بیشتر که مورچه خوار با زبان بزرگ خود در حال جستجو در لانه است شاید فقط بتواند ۱۴۰ مورچه را به دام بیاندازد. مورچه خوار برای زنده ماندن باید دست کم صد برابر این مقدار را بخورد، ولی برای این که بیش از حد طعمه موجود در یک لانه را تخلیه نکند در طول روز به چندین لانه در قلمرو خود سر می زند. از آن جا که زیستگاه های جنگلی مملو از لانه مورچه است، پنج تا ۱۰ مورچه خوار بالغ در مساحتی حدود یک مایل مکعب زندگی می کنند. از سوی دیگر مرتع ها برای آن ها مملو از خوراک نیستند و یک مورچه خوار ممکن است به زمینی حدود ۲۵ کیلومتر مربع نیاز داشته باشد تا بتواند غذای خود را به دست آورد. برای وارسی همه لانه های مورچه در چنین ناحیه وسیعی واضح است که مورچه خوار باید زمان زیادی را صرف راه رفتن کند.
مورچه خوار بزرگ که دمای بدنش ۷ر۳۲ درجه سانتی گراد است یکی از پستاندارهای زمینی محسوب می شود که کمترین میزان دمای بدن را دارد. این امر همراه متابولیسم کُند بدن آن حاکی از این هستند که این جانور فعالیت بدنی بسیار کمی در میان پستانداران دارد. مورچه خوارهای بزرگ حدود ۱۵ ساعت در روز را در گودال کم عمقی که در زمین کنده اند می خوابند. دم بلند و پرموی آن ها نقش پتو یا پوشش گرمایی را برایشان ایفا می کند و به وسیله گوش ها و بینی حساس خود از نزدیک شدن خطر با خبر می شوند.
مورچه خوار بزرگ بالغ یکی از بزرگ ترین پستانداران آمریکای جنوبی به شمار می آید و تنها جانورانی که از مورچه خوارهای بزرگ می توانند تغذیه کنند پوماها و جاگوآرها هستند. اگر چه مورچه خوار جانوری تنبل است و ظاهری آرام دارد اما به خوبی می تواند از خود دفاع کند. در بیشتر مواقع می گریزد، ولی گاهی هم مجبور
می‌شود در جای خود بماند و مبارزه کند. در این صورت روی پاهای پشتی خود عقب می رود و با پنجه های بزرگ خود به جانور مهاجم چنگ می زند. آخرین روش دفاعی آن گرفتن جانور مهاجم در میان بازوهای خود است. مدارکی موجود است که نشان می دهند سگ ها،
گربه های بزرگ و حتی انسان ها در میان دست های نیرومند این جانور کشته شده اند.مورچه خوار بزرگ ماده به طور معمول یک بچه به دنیا می‌آورد. هنگام به دنیا آمدن نوزاد، مورچه خوار مادر به طور عمودی می ایستد و از دم بزرگ خود به عنوان تکیه گاه استفاده می کند. مورچه خوار نوزاد قادر است فوراً پس از به دنیا آمدن به موی پشت بدن مادر بچسبد و مورچه خوار مادر با لیسیدن نوزاد از آن نگهداری و مراقبت می کند. بچه مورچه خوار تا یک سال به مادر خود می‌چسبد و در حدود دو سالگی می تواند به طور مستقل حرکت کند و غذای خود را به تنهایی از لانه مورچه ها به دست آورد.


اینستاگرام پرتوسازگار

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر