منوی کاربری

ايميل
ايميل
p.sazgar98@gmail.com
دفتر
دفتر
061-35519175
موبایل
موبایل
09165152502
کریل جنوبگان

کریل جنوبگان

زندگی شگفت انگیز سخت پوست قطب جنوب

کریل جنوبگان (Antarctic krill)، سخت پوستی کوچک است که در دسته هایی با شمار فراوان یافت می شود. نام علمی آن Euphausia superbaو از قبیله بندپایان، راستة Euphausiaceaو خانوادةEuphausiidae است. طول بدن کریل جنوبگان وقتی که به بلوغ کامل می رسد حدود شش سانتی متر است. بدنی کم و بیش شفاف و یک جفت چشم درشت سیاه رنگ دارد. شاخک های آن بسیار دراز هستند و درست از جلوی سر بیرون زده اند. قفسه سینه دارای چند عضو که ساختاری شبیه به یک سبد دارند. این جانور روی شکم خود چند جفت اندام حرکتی برای شنا کردن دارد و در انتهای بدن آن دمی پارو مانند دیده می شود که به آن «ته بند» یا «فرینه» می گویند.
این سخت پوست در آب های جنوبی که قارة قطب جنوب را احاطه کرده اند زندگی
می‌کند. زیستگاه مورد علاقه آن نسبت به سنی که‌دارد متغیر است. کریل های نابالغ در اعماق آب‌ها زندگی می کنند، در حالی که کریل‌های جوان و پیر روی سطح آب به سر می برند.
جانوران کمی در سیاره زمین وجود دارند که اهمیت آن ها در اکوسیستم به قدر کریل جنوبگان باشد. کریل ها به طور جداگانه و فردی خیلی تحسین برانگیز نیستند. آن ها شبیه به هزاران جانور میگو شکل دیگر هستند، ولی ظاهر آن ها زمانی حیرت انگیز جلوه می کند که در تعداد زیاد و به صورت تجمعی بزرگ دیده می شوند. زندگی یک کریل جنوبگان از یک تخم بارور به کوچکی یک نقطه شکل می‌گیرد که این تخم به عمق آب ها فرو می رود. همچنان که تخم پایین می رود سلول ها تقسیم و از یکدیگر مشتق می شوند تا لاروهای نابالغ را به وجود آورند. نوزاد کریل در عمق بین ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ متری از تخم بیرون می آید و شروع به بالا آمدن می کند. این لارو (به نوزاد سخت پوستان مانند حشرات، لارو می گویند) در حین این که به آهستگی به سمت سطح آب های یخی در حرکت است رشد و نمو می‌کند و از باقی مانده زرده که از تخم باقی مانده است تغذیه می کند.
کریل های جوانی که با موفقیت به سطح آب رسیده اند شروع به تشکیل گروه های بزرگ می کنند. هر فرد در این گروه ها باز هم به رشد خود ادامه می دهد. دو تا سه سال پس از بیرون آمدن از تخم، کریل ها به بلوغ می رسند. این گروه های بزرگ متشکل از کریل های تازه به بلوغ رسیده و کریل های بالغ، مساحتی که روی آب اقیانوس اشغال می کنند می تواند معادل چند شهرک مسکونی در خشکی باشد و ضخامت این لایه تشکیل شده از کریل ها تا ۵ سانتی متر می رسد؛ بدین معنی که در هر یک سانتی متر مکعب آب ۶۰هزار کریل وجود دارد. هر کدام از این لکه های بزرگ زنده از بالا، از آسمان، به شکل یک آمیب غول پیکر که به آهستگی در آب در حال حرکت کردن است دیده می شود و همچنان که پیش
می‌روند تغییر شکل می دهند.
غذای مورد علاقه کریل ها موجودات زنده گیاه مانند تک سلولی هستند که «دیاتوم» نامیده می شوند. دیاتوم ها انرژی مورد نیاز خود را از اشعه های خورشید کسب می گیرند، بدین معنی که از انرژی نور خورشید استفاده کرده و دی اکسید کربن و آب را به قندهای ساده تبدیل می‌کنند که این همان فرایند حیاتی فتوسنتز است. به دلیل این که زندگی دیاتوم ها به نور خورشید وابسته است فقط در سطح آب ها وجود دارند و تعداد آن ها به قدری زیاد است که همراه با دیگر موجودات ریز، غذایی شبیه به سوپ برای جانوران دریایی درست می کنند. این دیاتوم ها نه فقط روی آب آزادانه شناور هستند، بلکه زیر قطعات یخ را به شکل لایه ای می پوشانند و چمن زارهای سبزی را ایجاد می کنند.
کریل ها نیز در این مراتع به طور وارونه چِرا می‌کنند، مانند گاوهای بسیار کوچکی که چندین دست و پا دارند. به علاوه با کمک اندام های حرکتی جلویی خود در میان پلانکتون ها شنا می کنند. این حرکت آن ها را می توان به یک سبد آبکش تشبیه کرد. با این کار آن ها سلول‌های زنده خوراکی را از آب جدا کرده سپس دست و پاهای خود را با اجزای دهانی تمیز می کنند و علفی که به آن ها چسبیده است را می خورند. آن ها به طرز شلخته واری غذا می‌خورند؛ گلوله های سبز رنگ غذا که وارد دهان این سخت پوست ها نمی شوند به آهستگی به بستر دریا سقوط می کنند.
کریل ها سیستم گوارشی کارآمدی دارند و بخش زیادی از غذایی که می خورند بدون این که تجزیه شود دفع می شود. فضولات آن ها نیز مانند تکه های غذا به بستر دریا می روند. به این مواد زاید که روی هم انباشته می شوند در اصطلاح «پمپ های زیستی» می گویند، چرا که بدین ترتیب و به لطف آن ها مقادیر بسیار زیادی از دی اکسید کربن جوی که دیاتوم ها از آن مصرف می کنند به مدت ۱۰۰۰ سال در بستر دریا حبس می شود. این فرایند در تنظیم آب و هوای سیاره زمین نقش بسیار مهمی دارد. امروزه شاهد عواقب وجود مقادیر بیش از اندازه دی اکسید کربن در هوا هستیم. حتی تصور این که به دلیل ناشناخته ای این جانوران ظریف همین فردا از صحنه زمین محو شوند غیر ممکن است. اگر کریل ها به یک باره ناپدید شوند نه فقط اکوسیستم دریایی در سراسر زمین نابود می شود بلکه بسیاری از حیوانات دیگری که از آن ها تغذیه می کنند نیز از بین خواهند رفت و در نتیجه گرمایش زمین با سرعتی دیوانه‌واری شتاب خواهد گرفت؛ در این زمان است که نابودی بشر هم فرا می رسد.
تا کنون حدود ۸۶ گونه کریل توصیف شده‌اند. بدون در نظر گرفتن گونه آن ها، کریل ها به طریقی رگ حیاتی اکوسیستم های دریایی هستند. تعداد آن ها به قدری زیاد است که تنها منبع تغذیه برای بسیاری از جانوران به شمار می روند. از جمله این جانوران می توان به وال آبی اشاره کرد که با چنان جثه بزرگی از این کریل های ریز و هر آن چه که در میان دسته های آن ها در حال شنا کردن هستند تغذیه‌می‌کند.حجم کلی کریل های جنوبگان در اقیانوس‌ها در اوج فصل زاد و ولد بین ۱۲۵ تا ۷۲۵ میلیون تن است که سبب می شود این گونه به عنوان موفق ترین جانور روی زمین از لحاظ توده زیستی شناخته شود.
به دلایلی نامشخص جمعیت کریل ها به طور چرخشی کم و زیاد می شود که دانشمندان این امر را با فراوانی قطعات یخی که قطب جنوب را احاطه کرده اند مرتبط می دانند. در سال هایی که مقادیر یخ زیاد است، میزان حفره‌ها و شکاف های یخی نیز افزایش می یابد. در نتیجه کریل های جوان می توانند به راحتی در میان آن ها پناه بگیرند و از خطر بسیاری از جانوران شکارگر در امان بمانند. در زمان‌هایی که مقدار یخ کم است زندگی برای کریل ها دشوار می شود. در این مواقع جانورانی که بدنی ژله ای دارند و «سالپ» نامیده می شوند جای آن ها را می گیرند. سالپ ها، آبدزدک‌های لوله ای شکل شناوری هستند که با انقباض بدن خود و پمپ کردن آن از میان بدن ژلاتینی خود در آب حرکت می کنند و غذای آن ها نیز فیتوپلانکتون ها هستند.
در برخی از مناطق اقیانوس منجمد جنوبی نقاط عجیبی وجود دارند که دارای منابع تغذیه فراوانی هستند، ولی دیاتوم ها و دیگر تک سلولی های فتوسنتز کننده به ندرت در آن ها یافت می شوند. بنابراین از آن جایی که غذایی برای کریل ها وجود ندارد این مناطق خالی از وجود آن ها است. این نقاط عجیب اقیانوسی بدون آهن هستند. با وارد شدن آهن به آب، غذای موجودات گیاه مانند فراهم می شود و آن‌ها نیز به نوبه خود توجه دسته های غول پیکر کریل ها را به خود جلب می کنند. به عقیده برخی پژوهشگران، کشتی ها می توانند با تردد در اقیانوس منجمد جنوبی آهن را به درون آب تزریق کنند. با این کار جمعیت دیاتوم ها و طبیعتاً کریل ها افزایش خواهد یافت.
سالانه حدود ۱۰۰هزار تُن از این گونه از کریل های جنوبگان یعنی گونه Euphausia superba، توسط حیوانات و انسان ها مصرف می شود. کریل جنوبگان نیز مانند خویشاوندان خود مرتب پوست اندازی می کند. سرعت پوست اندازی آن ها و کوچک تر شدن جثه پس از هر پوست اندازی به طور متناوب به دلیل کمبود غذا، بسیار حیرت آور است. کریل جنوبگان قادر است به طور عینی از پوست خود بیرون بپرد و پوست خود را شناور روی آب باقی بگذارد. این پوست جانوران شکارگر را فریب می دهد و رد کریل از دید آن ها پنهان می شود.
در انیمیشن سینمایی «خوش قدم ۲» (Happy Feet Two) که به زندگی دشوار پنگوئن های امپراتور قطب جنوب می پردازد، دو کریل از دسته بزرگ خود جدا شده و تصمیم می گیرند زندگی مستقلی از گروه داشته باشند در حین این که علاقه زیادی دارند در رأس هرم غذایی اکوسیستم خود باشند.


اینستاگرام پرتوسازگار

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر